پرنده لب تنگ ماهي نشسته بود
و به ماهي نگاه ميکرد و ميگفت
سقف قفس ات که شکسته
چرا پرواز نمي کني

نگاه ساکت باران به روی صورتم دزدانه می لغزد
ولی باران نمیداند که من دریایی از دردم
به ظاهر گر چه میخندم
ولی اندر سکوتی تلخ میگریم .

هيچگاه آخرين نگاهت را فراموش نمي کنم نگاهي سرشار از عشق صميميت و محبت .
امروز ماهها از آن روز مي گذرد ولي تو هر گز بر نگشته اي ..صدايت در گوشم زمزمه مي شود و نگاهت در ذهنم مجسم
ولي من تـــو را مي خواهم نه خيالت را....

حواسم هست
که دلتنگی را
گاهی نباید گفت...
ببخش
برای دوستت دارم
راه دیگری بلد نیستم ...!!

در دلم آرزوي آمدنت مي ميرد
رفته اي اينك اما
 آيا
باز مي گردي؟
چه تمناي محالي دارم
خنده ام ميگيرد !

چقدر شعر نوشتيم براي باران
غافل از آن دل ديوانه
كه باراني بود...

جاده ایی برای فردایم دارم ....
کوله باری پراز لحظه هایمان .....
و تویی که در دیروزم جا مانده ای .....
تمامی انتظارم را به گوش بسته ی مردمان این شهر خوانده ام ....
فرصتی برای ماندن نیست....براي يافتن تو باید رفت!!!!

بزرگ تر که شدم

داستانی خواهم نوشت

که کلاغ هایش قصه ببافند

و آدم ها را به هم برسانند!

دنیام ساکته

زنده ام, گرچه سرد

پس روی سنگ قبرها

به دنبال من نگرد...!!! 

غنچه با دل گرفته گفت:
زندگي؛
لب ز خنده بستن است
گوشه اي درون خود نشستن است
گل به خنده گفت:
زندگي شكفتن است
با زبان سبز راز گفتن است
گفت و گوي غنچه و گل از ميان باغچه
باز هم به گوش مي رسد
تو چه فكر ميكني
راستي كداميك درست گفته اند؟
من كه فكر مي كنم
گل به راز زندگي اشاره كرده است
هر چه باشد او گل است
گل يكي دو پيرهن
بيشتر ز غنچه پاره كرده است.

*قيصر امين پور*

من می خواستم برسم توی حرفات به صدا
به الفــبای نجیب واسه ی ذکـــر دعا
من می خواستم برسم به همه کنایه ها
به حقیقت تنت ، تو تموم سایه ها
دل من دل من ، دیگه تسلیم تو بود
با حقارت تنم دل به تعظیم تو بود
من می خواستم برسم ، به تو خوب توعزیز
تا یه سایه بون بشی ، واسه من وقت گریز
نتونست پر بکشه نفس خسته ی من
به صدات نمی رسید لبای بسته ی من
من فقط یه بی نصیب ، من فقط یه دردمند

خودم را به مردن ميزنم
تا ندانم هستم
و باز هستم
تو خود را به من نشان نده
ولي من تو را ديده ام
بوي تو را حس کرده ام
در نيايش هاي شبانه

م . ن

**************

هرشب بيا
 کنار راه
 مه ماه
 مي آيد با ما
 هرشب بيا انجا
 باخوشه اي انگور
 هرشب بيا
 با دانه انجير
 پاييزان
 در باغ ماه
 هرشب بيا
 بادامني تمشک وعشق

م . ن

نشاني از تو ندارم اما نشاني ام را براي تو مي نويسم:

درعصرهاي انتظار، به حوالي بي کسي قدم بگذار!

خيابان غربت را پيدا کن و وارد کوچه پس کوچه هاي تنهايي شو!

کلبه ي غريبي ام را پيدا کن،

کناربيد مجنون خزان زده و کنارمرداب آرزوهاي رنگي ام!

درکلبه را باز کن

و به سراغ بغض خيس پنجره برو!

حرير غمش را کنار بزن!

مرا مي يابي

رهگذري بودم که ميگذشت...

*.*.*  از دوست داشتن انصراف نده ... حتی اگه کسی بهت دروغ گفت بازم بهش فرصت بده ... عشق رو تجربه کن حتی اگر توش شکست بخوری ... اینو بدون که اگه کسی وارد زندگیت شد و گذاشت و رفت، علاوه بر اینکه خاطره بجا میزاره می تونه یه تجربه هم بجا بزاره  *.*.*