شب رفتنت یه ماهی، توی خشکی رفت و جون داد
    زلزله خیلی دلا  رو اون شب از غصه تکون داد
        غما اون شب شیشه های خونه رو زدن شکستن
            پا به پام عکسای نازت اومدن تا صبح نشستن

تو چرا از اینجا رفتی؟ تو که مثل قصه هاای
    گلم از چه چیزی باشه نه بدی نه بی وفاای
        شب رفتنت نوشتی شدی قربونی تقدیر
            نقره اشکای من شد  دور گردنت یه زنجیر

شب تلخ رفتن تو گلدونامون اشکی بودن
    قحطی سفیدیا بود همه انگار مشکی بودن
        شب رفتنت که رفتی گفتی دیگه چاره ای نیست
            دیدم اون بالا ها انگار عکس هیچ ستاره ای نیست

شب رفتن تو یاسا  دلمو دلداری دادن
    اونا عاشقن ولی کم تنها نیستن که، زیادن
        بارون اون شب دستشو از سر چشمام بر نمی داشت
            من تا می خواستم ببارم هر کسی میدید نمیذاشت

شب رفتن تو رفتم سراغ تنها نوارت
    اون که واسم همه چی بود، آره تنها یادگارت
        سرنوشت ما یه میدون زندگی اما یه بازی
            پیش اسم ما نوشتن حقته باید ببازی

شب رفتن تو خوندن واسه من همه لالایی
    یکی میکفت که غریبی یکی میگفت بی وفاای
        شب رفتن تو ابرا واسه گریه کم آوردن
            آشنا ها برای زخم باز شدم مرهم آوردن

شب رفتن تو تسبیح از دست گلدونا افتاد
    قلب آرزوهام انگار واسه همیشه ایستاد
        شب رفتن تو غربت، جای اون جا اینجا پیچید
            دل تو، بدون منظور رفتو خوشبختیمو دزدید

شب رفتن تو، دیدم یکی از قناریا مرد
    فرداش اما دست قسمت اون یکی هم با خودش برد
        شب رفتن تو، چشمات راست راستی چه برقی داشتن
            این همه آدم چرا من؟ پس با من چه فرقی داشتن؟

شب رفتنت پاشیدم همه اشکام تو کوچه
    قولت رو آروم گذاشتم پیش قرآن لب تاخچه
        شب رفتنت دلم رفت پیش چشمایی که خیسن
            پیش شاعرا که دائم از مسافر مینویسن

شب رفتن تو دیدم تا که غم نیاد سراغت
    هیچ زمون روشن نمیشه واسه کسی چراغت
        شب رفتن تو دیدم خیلی غمای شاعر
            روی شیشه مون نوشتم میشینم به پات مسافر

برو تا همه بدونن سفر هم اونقدا بد نیست
    واسه گفتن از تو اما هیچکی شاعری بلد نیست